سخن سر دبیر
« به سلامتی هرمنوتیک انسانی خود، تأویل می فرستیم »
چیزی در میان نیست تا ما به یکدیگر باز گردیم!
درست همانگونه که شعری به شاعرش. یکی در ذرات خود، و دیگری در ذات غیرمنتظره ی ناباوری! نمایان است که مناسبات، هماره ویران می کنند هر آنچه از زبان و حروف ربطی که دلیل ندارند.
ویران می کنند و جنون خلاق خود را راهی برای اخلاق گریزی می انگارند.
هیچ انسان متعالی تاکنون انکار نکرده است که آن دیگری ما، گستردگی پنهان خود ماست با این وجود تمام هم خود را صرف ارتباطی صرفاً انسانی و آرام با دیگری نمی کنیم.
ستیزه جویی، شده روشی برای تبارشناسی این نابسامانی رفتاری! حقیقتی فرهنگی که بازتابی جز بی انظباطی روان و هوشیاری ما ندارد.
ما مصلح اجتماعی نیستیم. نگاهمان سالخورده، دلمان سوخته و این از زبان معطوف به تاریخمان مشهود است!
برخی از ما تنها و ناپیدا می مانیم و در پایان هر قرن زمان احیا می شود از گونه های ایستاده ی ما، پای نگاه نگران شما ...
ح.ع. شریفی
زمستان 1387
